یاد باد آنکه ز نظاره ی رویت همه شب

                    در مه چارده تا روز نظر بود مرا

یاد باد آنکه ز رخسار تو هر صبحدمی

                    افق دیده پر از شعله ی خور بود مرا

یاد باد آنکه ز چشم خوش و لعل لب تو

                    نقل مجلس همه بادام و شکر بود مرا

یاد باد آنکه ز روی تو و عکس می ناب

                    دیده پر شعشعه ی شمس و قمر بود مرا

یاد باد آنکه گرم زهره ی گفتار نبود

                   آخر از حال تو هر روز خبر بود مرا

یاد باد آنکه چو من عزم سفر میکردم

                   بر میان دست تو هر لحظه کمر بود مرا

یاد باد آنکه برون آمده بودی بوداع

                  وز سر کوی تو آهنگ سفر بود مرا

یاد باد آنکه چو خواجو ز لب و دندانت

                  در دهان شکر و در دیده گهر بود مرا

القصه کمال جهد می‌باید کرد

                  در وادی خود تمام می‌باید بود

نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان

                          نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست

سر فرا گوش من آورد به آواز حزین

                          گفت ای عاشق دیرینه من خوابت هست

عاشقی را که چنین باده شبگیر دهند

                          کافر عشق بود گر نشود باده پرست

برو ای زاهد و بر دردکشان خرده مگیر

                           که ندادند جز این تحفه به ما روز الست

آن چه او ریخت به پیمانه ما نوشیدیم

                           اگر از خمر بهشت است وگر باده مست

خنده جام می و زلف گره گیر نگار

                 ای بسا توبه که چون توبه حافظ بشکست

ای که پرسی موجب این ناله‌های دلخراش

                     سینه‌ام بشکاف تا بینی درون خویش را

گر به بدنامی کشد کارم در آخر دور نیست

                    من که نشنیدم در اول پند نیک اندیش را

لطف خوبان گرچه دارد ذوق بیش از بیش، لیک

                    حالتی دیگر بود بیداد بیش از بیش را

حد وحشی نیست لاف عشق آن سلطان حسن

                    حرف باید زد به حد خویشتن درویش را

نزد شاهین محبت بی پر و بال آمدن

                         پیش باز عشق آئین کبوتر داشتن

سوختن بگداختن چون شمع و بزم افروختن

                         تن بیاد روی جانان اندر آذر داشتن

اشک را چون لعل پروردن بخوناب جگر

                          دیده را سوداگر یاقوت احمر داشتن

هر کجا نور است چون پروانه خود را باختن

                         هر کجا نار است خود را چون سمندر داشتن

آب حیوان یافتن بیرنج در ظلمات دل

                           زان همی نوشیدن و یاد سکندر داشتن

از برای سود، در دریای بی پایان علم

                         عقل را مانند غواصان، شناور داشتن

گوشوار حکمت اندر گوش جان آویختن

                         چشم دل را با چراغ جان منور داشتن

در گلستان هنر چون نخل بودن بارور

                          عار از ناچیزی سرو و صنوبر داشتن

از مس دل ساختن با دست دانش زر ناب

                             علم و جان را کیمیا و کیمیاگر داشتن

همچو مور اندر ره همت همی پا کوفتن

                           چون مگس همواره دست شوق بر سر داشتن

سوگند به جانت ار فروشم

                      یک موی به هر که در جهانت

با آن که تو مهر کس نداری

                     کس نیست که نیست مهربانت

وین سر که تو داری ای ستمکار

                   بس سر برود در آستانت

بس فتنه که در زمین به پا شد

                    از روی چو ماه آسمانت

من در تو رسم به جهد هیهات

                 کز باد سبق برد عنانت

بی یاد تو نیستم زمانی

                 تا یاد کنم دگر زمانت

کوته نظران کنند و حیفست

                  تشبیه به سرو بوستانت

و ابرو که تو داری ای پری زاد

                   در صید چه حاجت کمانت

گویی بدن ضعیف سعدی

                  نقشیست گرفته از میانت

گر واسطه سخن نبودی

                 در وهم نیامدی دهانت

شیرینتر از این سخن نباشد

                 الا دهن شکرفشانت